บทที่ 271 ไทเฮามาบีบคั้นเรื่องแต่งงาน

ณ ตำหนักหนังสือหลวง

ลมเย็นพัดโชยด้านนอก

กลิ่นชาหอมกรุ่นภายในห้อง

นางสนมอิ้นเฟยยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยปากว่า "คุณหนูอวิ๋น แม้ว่าเด็กทั้งสองจะรักเจ้า แต่เจ้ากับอี๋นั้น ไม่มีวาสนาต่อกัน เรื่องแต่งงานนี้ ยกเลิกเถิด"

เดิมทีนางก็ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้แล้ว

แต่ไม่

บทที่ 272 ยาพิษกับผ้าขาว

ไทเฮาบังคับออกคำสั่ง

ตำหนักหนังสือหลวงเงียบสงัดลงทันที

ฮองเฮาครุ่นคิดเงียบๆ หรือว่าตระกูลอวิ๋นยังมีอำนาจที่ซ่อนอยู่ซึ่งนางไม่รู้ ไม่เช่นนั้นทำไมไทเฮาถึงได้ยืนกรานไม่หยุด?

นางสนมอิ้นเฟยส่ายหน้าเงียบๆ

มีคำกล่าวว่าโฉมงามนำภัย วันนี้นางได้เห็นกับตาแล้ว คงเป็นเพราะฉู่รุ่ยสน

บทที่ 273 ได้รับแต่งตั้งเป็นมหาแม่ทัพใหญ่

ไทเฮาเกือบจะเสียสติเมื่อเห็นศีรษะนั้น

เฟิงผิ่นเป็นหลานชายที่เก่งที่สุดในบรรดาหลานชายทั้งหมดของนาง ภายใต้คำสั่งของนาง เขาได้ยึดครองดินแดนแดนใต้ไว้ได้แล้วจริงๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เฟิงผิ่นคือผู้ปกครองแดนใต้ และเป็นหลักประกันพื้นฐานที่สุดสำหรับการก่อการในอนาคต