บทที่ 272 ยาพิษกับผ้าขาว

ไทเฮาบังคับออกคำสั่ง

ตำหนักหนังสือหลวงเงียบสงัดลงทันที

ฮองเฮาครุ่นคิดเงียบๆ หรือว่าตระกูลอวิ๋นยังมีอำนาจที่ซ่อนอยู่ซึ่งนางไม่รู้ ไม่เช่นนั้นทำไมไทเฮาถึงได้ยืนกรานไม่หยุด?

นางสนมอิ้นเฟยส่ายหน้าเงียบๆ

มีคำกล่าวว่าโฉมงามนำภัย วันนี้นางได้เห็นกับตาแล้ว คงเป็นเพราะฉู่รุ่ยสน

บทที่ 273 ได้รับแต่งตั้งเป็นมหาแม่ทัพใหญ่

ไทเฮาเกือบจะเสียสติเมื่อเห็นศีรษะนั้น

เฟิงผิ่นเป็นหลานชายที่เก่งที่สุดในบรรดาหลานชายทั้งหมดของนาง ภายใต้คำสั่งของนาง เขาได้ยึดครองดินแดนแดนใต้ไว้ได้แล้วจริงๆ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เฟิงผิ่นคือผู้ปกครองแดนใต้ และเป็นหลักประกันพื้นฐานที่สุดสำหรับการก่อการในอนาคต

บทที่ 274 เจ้าหลงรักอวิ๋นชู

ชาวเมืองทั้งเมืองยืนสองข้างทางร่วมฉลอง

พวกเขาได้ยินว่าอวิ๋นสือหลินกลับถึงเมืองหลวงแล้ว จึงรอคอยอยู่หน้าประตูวังหลวง

เมื่ออวิ๋นสือหลินออกจากวัง ชาวบ้านต่างวิ่งเข้าไปมอบสิ่งของต่างๆ ให้อวิ๋นสือหลิน ทั้งกิ่งไม้เขียวที่หายากในฤดูหนาว ดอกเหมยที่บานสะพรั่ง เบญจมาศฤดูใบไม้ร่