บทที่ 25 ตระกูลเซี่ยหลอกเจ้า

ฮ่อซื่อรู้สึกเศร้าใจ

นางอายุเท่ากับเซี่ยจิ่งอวี้ แต่ในวัยเดียวกัน เขายังคงเป็นคุณชายผู้สง่างามเหมือนเดิม ส่วนนางกลับแก่หง่อมแล้ว

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

เมื่อเห็นนางยืนอยู่หน้าประตูลาน เซี่ยจิ่งอวี้แสดงความไม่พอใจบนใบหน้าที่อิดโรย

ฮ่อซื่อก้มหน้า "ท่าน ข้าทำผิดไป ยินดีร

บทที่ 26 เด็กตายเยาว์คือลางร้าย

อวิ๋นชูนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในลาน

นางดื่มน้ำชาเย็นไปแล้วสี่ห้าถ้วย แต่ก็ยังไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้

ทุกครั้งที่นึกถึงว่าลูกถูกฝังอยู่ที่ไหน หัวใจของนางก็เจ็บราวกับถูกมีดเฉือนเป็นชิ้นๆ

ชาติที่แล้ว นางไม่เคยถามเรื่องลูกเลย จนกระทั่งนางตาย ลูกก็ยังไม่ได้ไปสู่สุคติ นางเก

บทที่ 27 ตบหน้าเซี่ยจิ่งอวี้

เซี่ยซื่ออันก้มหน้า เขียนหนังสือต่อ

เซี่ยผิงเม้มริมฝีปาก

น้องชายคนนี้อายุห่างจากนางเพียงปีเดียว แต่แก่กว่านางมาก และเย็นชากว่านางมาก

ฮ่อซื่อก็เป็นแม่แท้ๆ ของพวกเขา บัดนี้แทบจะตายใต้ไม้กระดาน แต่น้องชายคนนี้กลับไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย

แต่นางก็เข้าใจดี หากปกป้องคนรับใช้ต่