บทที่ 26 เด็กตายเยาว์คือลางร้าย

อวิ๋นชูนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในลาน

นางดื่มน้ำชาเย็นไปแล้วสี่ห้าถ้วย แต่ก็ยังไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้

ทุกครั้งที่นึกถึงว่าลูกถูกฝังอยู่ที่ไหน หัวใจของนางก็เจ็บราวกับถูกมีดเฉือนเป็นชิ้นๆ

ชาติที่แล้ว นางไม่เคยถามเรื่องลูกเลย จนกระทั่งนางตาย ลูกก็ยังไม่ได้ไปสู่สุคติ นางเก

บทที่ 27 ตบหน้าเซี่ยจิ่งอวี้

เซี่ยซื่ออันก้มหน้า เขียนหนังสือต่อ

เซี่ยผิงเม้มริมฝีปาก

น้องชายคนนี้อายุห่างจากนางเพียงปีเดียว แต่แก่กว่านางมาก และเย็นชากว่านางมาก

ฮ่อซื่อก็เป็นแม่แท้ๆ ของพวกเขา บัดนี้แทบจะตายใต้ไม้กระดาน แต่น้องชายคนนี้กลับไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย

แต่นางก็เข้าใจดี หากปกป้องคนรับใช้ต่

บทที่ 28 ตระกูลเซี่ยจะหย่าภรรยา

เซี่ยจิ่งอวี้หมุนตัวเดินลงบันได

บ่าวในลานแอบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของเขาบวมแดง สะดุดตาเป็นพิเศษ

เขาเดินไปหน้าฮ่อซื่อ พูดว่า "ให้คนสองคนพาฮ่อซื่อกลับวัดเล็ก"

แม่นมสองคนมองหน้ากัน แต่ไม่ขยับตัว

พวกนางเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า แม้จะเป็