บทที่ 215 พบอ๋องจวงชิน

อวิ๋นชูเคยไปศาลาร้อยดอกตอนเด็กมาก

แต่นั่นเป็นเรื่องชาติที่แล้ว ผ่านมาหลายปี นางลืมทางไปศาลาร้อยดอกไปนานแล้ว

นางเดินตามขันทีน้อย ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง

"คุณหนูอวิ๋น อ้อมตรงนี้ก็ถึงแล้ว พวกนายหญิงคงมาถึงกันหมดแล้ว" ขันทีน้อยพานางไปยังตำหนักด้านหน้า

อวิ๋นชูเห็นว่านี่เป็น

บทที่ 216 เอาชีวิตมันซะ

เสียงของฉู่รุ่ยเพิ่งจะดังขึ้น

อวิ๋นชูก็ได้ยินเสียงประตูใหญ่หน้าตำหนักเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าอย่างน้อยเจ็ดแปดคน

"เร็ว ออกทางประตูนี้!"

ฉู่รุ่ยก้าวเท้าจะนำทาง แต่กลับเซล้มลงกับพื้น

เขาพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก "ไป ข้าจะพาพวกเจ้าไป"

ทิงเสวี่ยรีบเข้าไปประคอง

ร่างกายขอ

บทที่ 217 อาจารย์ติ้งแม่นยำนัก

อวิ๋นชูเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แต่งตัวแต่งหน้าเรียบร้อยแล้ว ฉู่อี๋ส่งนางไปยังศาลาร้อยบุปผาด้วยตนเอง

ตอนนี้แขกที่ได้รับเชิญมาครบเกือบหมดแล้ว

อวิ๋นชูสีหน้าปกติเดินตามแม่นมเข้าไป นางเห็นเด็กสองคนวิ่งไล่กันรอบศาลาเพียงแวบเดียว

เพียงแค่แวบเดียวนั้น ก็บรรเทาความคิดถึงหลายวั