บทที่ 216 เอาชีวิตมันซะ

เสียงของฉู่รุ่ยเพิ่งจะดังขึ้น

อวิ๋นชูก็ได้ยินเสียงประตูใหญ่หน้าตำหนักเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าอย่างน้อยเจ็ดแปดคน

"เร็ว ออกทางประตูนี้!"

ฉู่รุ่ยก้าวเท้าจะนำทาง แต่กลับเซล้มลงกับพื้น

เขาพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก "ไป ข้าจะพาพวกเจ้าไป"

ทิงเสวี่ยรีบเข้าไปประคอง

ร่างกายขอ

บทที่ 217 อาจารย์ติ้งแม่นยำนัก

อวิ๋นชูเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แต่งตัวแต่งหน้าเรียบร้อยแล้ว ฉู่อี๋ส่งนางไปยังศาลาร้อยบุปผาด้วยตนเอง

ตอนนี้แขกที่ได้รับเชิญมาครบเกือบหมดแล้ว

อวิ๋นชูสีหน้าปกติเดินตามแม่นมเข้าไป นางเห็นเด็กสองคนวิ่งไล่กันรอบศาลาเพียงแวบเดียว

เพียงแค่แวบเดียวนั้น ก็บรรเทาความคิดถึงหลายวั

บทที่ 218 ไท่เฮาทรงสลบ

งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศดำเนินต่อไป

ตามปกติไท่เฮาก็ควรปรากฏพระองค์ในงานเลี้ยงชมดอกไม้นี้

แต่มีคนมารายงานว่า ตำหนักคังหนิงของไท่เฮาเกิดเรื่องบางอย่าง จึงยังเสด็จมาไม่ได้

ฮองเฮาขมวดพระขนง ทรงได้กลิ่นผิดปกติ รู้สึกไม่สบายพระทัย ทรงให้ทุกคนชมดอกไม้ต่อไป ส่วนพระองค์เสด็จไปให้คนไปสื