บทที่ 214

งานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศในวัง

ญาติสาขารองของสกุลอวิ๋นรวมตัวกันกว่าชั่วยามก็แยกย้าย

แต่มีคนหนึ่งอยู่ต่อ คืออวิ๋นชิ่น หญิงคนแรกในสาขารองของสกุลอวิ๋นที่หย่าร้าง

ยุคนี้ หญิงที่หย่าร้างมีชีวิตลำบาก โดยเฉพาะหญิงที่มีพี่น้องชาย ชีวิตยิ่งลำบากกว่า

อวิ๋นชิ่นรอจนคนอื่นไปหมดจึงเดินเข้ามาพูด: "ชู สถ

บทที่ 215

พบอ๋องจวงชิน

อวิ๋นชูเคยไปศาลาร้อยดอกตอนเด็กมาก

แต่นั่นเป็นเรื่องชาติที่แล้ว ผ่านมาหลายปี นางลืมทางไปศาลาร้อยดอกไปนานแล้ว

นางเดินตามขันทีน้อย ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง

"คุณหนูอวิ๋น อ้อมตรงนี้ก็ถึงแล้ว พวกนายหญิงคงมาถึงกันหมดแล้ว" ขันทีน้อยพานางไปยังตำหนักด้านหน้า

อวิ๋นชูเห็นว่านี่เป

บทที่ 216

เอาชีวิตมันซะ

เสียงของฉู่รุ่ยเพิ่งจะดังขึ้น

อวิ๋นชูก็ได้ยินเสียงประตูใหญ่หน้าตำหนักเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าอย่างน้อยเจ็ดแปดคน

"เร็ว ออกทางประตูนี้!"

ฉู่รุ่ยก้าวเท้าจะนำทาง แต่กลับเซล้มลงกับพื้น

เขาพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก "ไป ข้าจะพาพวกเจ้าไป"

ทิงเสวี่ยรีบเข้าไปประคอง

ร่างกาย