บทที่ 20 ออกไปสูดอากาศ

อวิ๋นชูเดินตามหลินซื่อเข้าจวนองค์หญิงใหญ่

ตอนนี้ในลานมีแขกมากมายแล้ว พอเข้าไป ก็มีคนมากมายเข้ามาทักทาย

"คุณนายอวิ๋น ไม่ได้พบกันนานเลย"

"นี่ชูเอ๋อร์สินะ แป๊บเดียวโตขนาดนี้แล้ว เวลาช่างไม่เคยรอใคร"

"คนนี้คงเป็นหรานเอ๋อร์ ข้าจำได้ว่าน่าจะสิบหกแล้ว โตเป็นสาวงามผ่องแผ้วจริงๆ"

บทที่ 21 แค่อยากพบนาง

หลังจากร่างของเซี่ยผิงหายลับไป

อวิ๋นชูพาทิงซวงเดินไปยืนชมดอกไม้ที่ปากทางเดิน

หากมีใครมา นางจะได้รู้เป็นคนแรก จะได้ไม่มีใครเห็นเซี่ยผิงพยายามเกี้ยวองค์ชาย

นางทำถึงขนาดนี้แล้ว หวังว่าเซี่ยผิงจะไม่ทำให้นางผิดหวัง

ขณะที่กำลังชมดอกไม้ที่บานสะพรั่ง จู่ๆ อวิ๋นชูก็รู้สึกเจ็บที่ข้

บทที่ 22 ไม่ใช่ความผิดของข้า

สายตาของอ๋องผิงซีจับจ้องที่อวิ๋นชู

นางแต่งกายอย่างสตรีที่แต่งงานแล้ว ผมดำยาวเกล้าสูง ปักปิ่นทองประดับหยก สวมชุดสีม่วงอ่อนปักลายดอกคามีเลียเต็มตัว

เขานึกถึงหลายปีก่อน ตอนที่นางยังไม่แต่งงาน พวกเขาเคยพบกันครั้งหนึ่ง

เขาไปคารวะแม่ทัพเฒ่าอวิ๋นที่จวนสกุลอวิ๋น พอดีนางกำลังนำ