บทที่ 19 งานเลี้ยงองค์หญิงใหญ่

อวิ๋นชูให้รถม้าวนในถนนสองรอบก่อนกลับจวนเซี่ย

นอกจากรอบดวงตาแดงเล็กน้อย ไม่มีใครดูออกเลยว่านางเพิ่งร้องไห้มา

เพิ่งกลับถึงลานเรือน ทิงเฟิงเดินเข้ามารายงาน "นายหญิง หลังท่านกลับจวนแม่ทัพ คุณหนูใหญ่แอบไปที่วัดร้าง นำของไปให้แม่นมฮ่อมากมาย..."

นายหญิงรักคุณหนูใหญ่เหมือ

บทที่ 20 ออกไปสูดอากาศ

อวิ๋นชูเดินตามหลินซื่อเข้าจวนองค์หญิงใหญ่

ตอนนี้ในลานมีแขกมากมายแล้ว พอเข้าไป ก็มีคนมากมายเข้ามาทักทาย

"คุณนายอวิ๋น ไม่ได้พบกันนานเลย"

"นี่ชูเอ๋อร์สินะ แป๊บเดียวโตขนาดนี้แล้ว เวลาช่างไม่เคยรอใคร"

"คนนี้คงเป็นหรานเอ๋อร์ ข้าจำได้ว่าน่าจะสิบหกแล้ว โตเป็นสาวงามผ่องแผ้วจริงๆ"

บทที่ 21 แค่อยากพบนาง

หลังจากร่างของเซี่ยผิงหายลับไป

อวิ๋นชูพาทิงซวงเดินไปยืนชมดอกไม้ที่ปากทางเดิน

หากมีใครมา นางจะได้รู้เป็นคนแรก จะได้ไม่มีใครเห็นเซี่ยผิงพยายามเกี้ยวองค์ชาย

นางทำถึงขนาดนี้แล้ว หวังว่าเซี่ยผิงจะไม่ทำให้นางผิดหวัง

ขณะที่กำลังชมดอกไม้ที่บานสะพรั่ง จู่ๆ อวิ๋นชูก็รู้สึกเจ็บที่ข้