บทที่ 162 นางสนมเต๋อเฟยปลิดชีพตนเอง

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรร่างไร้วิญญาณของพระโอรสจากที่ไกล

หลังเกิดเหตุลอบสังหาร พระองค์ทั้งกริ้วทั้งเศร้า ไม่อาจยอมรับได้ว่าโอรสแท้ๆ จะคิดเอาชีวิตพระองค์

แต่เดิมความกริ้วมีมากกว่าความเศร้า

พระองค์คิดวิธีลงโทษโอรสองค์นี้มานับไม่ถ้วน แต่บัดนี้...

...เมื่อเห็นร่างไร้วิ

บทที่ 163 เซี่ยผิงเฝ้าสุสานหลวง

คุกใต้ดิน มืดและชื้น

เซี่ยผิงถูกขังที่นี่มาสามวันเต็ม แม้จะมีหนูวิ่งอยู่แทบเท้า นางก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แล้ว

นางคิดอยู่ตลอดว่า เหตุใดตนจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้... พูดไปพูดมา ก็เพราะนางโลภมากเกินไป นางอยากก้าวขึ้นไปข้างบน อยากเป็นพระชายา อยากยืนอยู่ในที่สูงสุด

บทที่ 164 เฮ่อซวี่มาหาถึงที่

ทิงอวี่ตกตะลึงทั้งคน

ตระกูลเซี่ยถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?

น่าแปลกที่ช่วงนี้ค่าใช้จ่ายของนางและหยุ่นน้อยลงเรื่อยๆ ที่แท้ไม่ใช่นายหญิงตระหนี่ แต่จวนไม่มีเงินจริงๆ

"เงินส่วนใหญ่ของตระกูลเซี่ย ใช้ไปกับงานศพของเหล่าฮูหยินเซี่ย" อวิ๋นชูเอ่ยปาก "คังป่วยอ่อนแอ นายท่านป่วย อันให้