บทที่ 163 เซี่ยผิงเฝ้าสุสานหลวง

คุกใต้ดิน มืดและชื้น

เซี่ยผิงถูกขังที่นี่มาสามวันเต็ม แม้จะมีหนูวิ่งอยู่แทบเท้า นางก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แล้ว

นางคิดอยู่ตลอดว่า เหตุใดตนจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้... พูดไปพูดมา ก็เพราะนางโลภมากเกินไป นางอยากก้าวขึ้นไปข้างบน อยากเป็นพระชายา อยากยืนอยู่ในที่สูงสุด

บทที่ 164 เฮ่อซวี่มาหาถึงที่

ทิงอวี่ตกตะลึงทั้งคน

ตระกูลเซี่ยถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?

น่าแปลกที่ช่วงนี้ค่าใช้จ่ายของนางและหยุ่นน้อยลงเรื่อยๆ ที่แท้ไม่ใช่นายหญิงตระหนี่ แต่จวนไม่มีเงินจริงๆ

"เงินส่วนใหญ่ของตระกูลเซี่ย ใช้ไปกับงานศพของเหล่าฮูหยินเซี่ย" อวิ๋นชูเอ่ยปาก "คังป่วยอ่อนแอ นายท่านป่วย อันให้

บทที่ 165 ชาติกำเนิดถูกเปิดโปง

"ซื่ออัน เห็นข้าผู้เป็นลุงแล้วดูประหลาดใจนัก?"

ฮ่อซวี่ย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยซื่ออัน

เซี่ยซื่ออันรีบมองไปที่ฝูงชนหน้าประตูวัง เพื่อนร่วมชั้นที่มาเรียนกั๋วจื่อเจี้ยนมีมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างมองมาทางนี้ด้วยความสงสัย

อีกประมาณหนึ่งเค่อ ขุนนางก็จะเลิกเข้าเฝ้า คนจะยิ่งมากขึ้นเ