บทที่ 161 การสิ้นพระชนม์ของอ๋องอันจิ้ง

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่ขึ้นจากทิศตะวันออก

เป็นวันที่แดดจัด ในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง อากาศแบบนี้เรียกว่าเสือฤดูใบไม้ร่วง

ชาวเมืองหลวงต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการลอบสังหารที่เหยียนซาน แผงขายของตามท้องถนนลดน้อยลงไปมาก แสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวของผู้คน

คนในตระก

บทที่ 162 นางสนมเต๋อเฟยปลิดชีพตนเอง

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรร่างไร้วิญญาณของพระโอรสจากที่ไกล

หลังเกิดเหตุลอบสังหาร พระองค์ทั้งกริ้วทั้งเศร้า ไม่อาจยอมรับได้ว่าโอรสแท้ๆ จะคิดเอาชีวิตพระองค์

แต่เดิมความกริ้วมีมากกว่าความเศร้า

พระองค์คิดวิธีลงโทษโอรสองค์นี้มานับไม่ถ้วน แต่บัดนี้...

...เมื่อเห็นร่างไร้วิ

บทที่ 163 เซี่ยผิงเฝ้าสุสานหลวง

คุกใต้ดิน มืดและชื้น

เซี่ยผิงถูกขังที่นี่มาสามวันเต็ม แม้จะมีหนูวิ่งอยู่แทบเท้า นางก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แล้ว

นางคิดอยู่ตลอดว่า เหตุใดตนจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้... พูดไปพูดมา ก็เพราะนางโลภมากเกินไป นางอยากก้าวขึ้นไปข้างบน อยากเป็นพระชายา อยากยืนอยู่ในที่สูงสุด