บทที่ 153 บัตรเชิญล่าสัตว์

อวิ๋นชูนั่งอยู่ในห้องรับแขก เงยหน้ามองเซี่ยผิงที่เดินเข้ามาจากประตู

หลังแต่งงานมีประเพณีกลับบ้านสามวัน แต่เซี่ยผิงไม่ได้กลับ นางคิดเพียงเล็กน้อยก็รู้ว่า คงเป็นเพราะอ๋องอันจิ้งไม่อยากมาส่ง เซี่ยผิงกลัวการกลับบ้านคนเดียวจะทำให้ผู้คนนินทาว่าไม่ได้รับความรักจากสามี จึงหาข้อ

บทที่ 154 ฮ่อซวี่กลับเมืองหลวง

เซี่ยซื่ออันถือบัตรเชิญไปเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้นเก่า

รถม้าถึงกลางทางเกิดติดขัด เขาจึงต้องลงเดิน เดินไปไม่กี่ก้าว เขาเห็นร่างคุ้นตาบนถนน

ม่านตาของเขาหดเล็กลง รีบก้าวตามไป

แต่ร่างนั้นเดินผ่านตรอก มุดเข้าร้านค้าไหนสักแห่ง แล้วหายไป

เซี่ยซื่ออันเงยหน้า ตรงหน้าเป็นโรงพนั

บทที่ 155 มุ่งหน้าสู่สนามล่าสัตว์

เพียงพริบตา ก็ถึงวันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนเก้า

ฟ้ายังไม่สาง อวิ๋นชูก็ตื่นแต่งตัวแล้ว นำเสื้อผ้าสำรองและของใช้จำเป็น พาชิวถงนั่งรถม้าไปที่ประตูวัง

เซี่ยซื่ออันไม่ได้ไปกับนาง แต่ไปกั๋วจื่อเจี้ยน เดินทางพร้อมเพื่อนร่วมชั้น

ตอนนี้ที่ประตูวังมีคนมามากแล้ว ล้วนเป็นขุนนาง