บทที่ 152 เรือนน้ำพุร้อนต้อนรับแขก

นางสนมเต๋อเฟยมองเซี่ยผิงอย่างเย็นชา

การที่นางไม่สั่งให้คนไล่เซี่ยผิงออกไป เป็นเพราะความใจกว้างของนางในฐานะสนมในวัง ไม่ได้หมายความว่า นางยอมรับเซี่ยผิงเป็นลูกสะใภ้

การที่นางจับมือพูดคุยกับชายารองสกุลสืออย่างสนิทสนม ก็ไม่ได้หมายความว่า นางชอบชายารองสกุลสือ

สองคน

บทที่ 153 บัตรเชิญล่าสัตว์

อวิ๋นชูนั่งอยู่ในห้องรับแขก เงยหน้ามองเซี่ยผิงที่เดินเข้ามาจากประตู

หลังแต่งงานมีประเพณีกลับบ้านสามวัน แต่เซี่ยผิงไม่ได้กลับ นางคิดเพียงเล็กน้อยก็รู้ว่า คงเป็นเพราะอ๋องอันจิ้งไม่อยากมาส่ง เซี่ยผิงกลัวการกลับบ้านคนเดียวจะทำให้ผู้คนนินทาว่าไม่ได้รับความรักจากสามี จึงหาข้อ

บทที่ 154 ฮ่อซวี่กลับเมืองหลวง

เซี่ยซื่ออันถือบัตรเชิญไปเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้นเก่า

รถม้าถึงกลางทางเกิดติดขัด เขาจึงต้องลงเดิน เดินไปไม่กี่ก้าว เขาเห็นร่างคุ้นตาบนถนน

ม่านตาของเขาหดเล็กลง รีบก้าวตามไป

แต่ร่างนั้นเดินผ่านตรอก มุดเข้าร้านค้าไหนสักแห่ง แล้วหายไป

เซี่ยซื่ออันเงยหน้า ตรงหน้าเป็นโรงพนั