บทที่ 134 อ๋องเสวียนอู่หย่าภรรยา

เมื่อถึงฤกษ์ดี เกี้ยวแดงจากตระกูลต้ายก็มาถึง

แม่สื่อจูงอวิ๋นหรานเดินออกไป เมื่อถึงประตูใหญ่ อวิ๋นหรานหันไปมองหลินซื่อแล้วร้องไห้ออกมา

มารดาแท้ๆ ของเธอเสียชีวิตจากการคลอดยาก เธอเติบโตมากับแม่เลี้ยงที่ดูแลเธอเหมือนลูกแท้ๆ ไม่เคยให้เธอต้องลำบากใจ

หลังแต่งงานแล้ว กา

บทที่ 135 แววตาอ่อนโยน

ฉู่หงหยูอิจฉาจนตาเขียว

อวิ๋นเจินเจียงจู่ๆ ก็รู้สึกสงสารเด็กคนนี้ ไม่มีแม่แท้ๆ ก็แล้ว ในวังคงมีคนที่จริงใจกับเขาไม่กี่คน

และเขาเองก็เพิ่งหลอกเอาจานบินจากเด็กคนนี้มา

เขาอย่างไม่อยากจะคืน แต่ก็หยิบจานบินออกมาโยนให้: "ข้าเบื่อแล้ว คืนให้เจ้า"

ฉู่หงหยูรีบรับไว้: "นี่เป็นเพราะ

บทที่ 136 อย่าจับดาบจับปืน

สามรุ่นของตระกูลอวิ๋นต่างพากันนิ่งเงียบ

พวกเขากังวลเรื่องอำนาจที่มากเกินไปจนกษัตริย์หวาดระแวงมาตลอด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจึงพยายามลดบทบาทลง แต่ถึงอย่างนั้น อีกสิบกว่าปีข้างหน้าก็ยังต้องพบจุดจบด้วยการถูกประหารทั้งตระกูล

ตลอดประวัติศาสตร์นับพันปี มีแม่ทัพใหญ่มากมายที่หลั