บทที่ 97 จงใจหาเรื่อง

สีหน้าของเฉินฮ่าวมืดคล้ำขึ้นมาทันที ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอึมครึม ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับรู้สึกว่ารู้สึกไม่คุ้นเคยกับคนตรงหน้าเล็กน้อย

“เหลียงซิน ถอนคำพูดของเจ้าเสีย” เขากล่าวเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า

“ทำไม? ไม่พอใจหรือ?” เหลียงซินเชิดหน้าอย่างโอหั

บทที่ 98 แทบทั้งคืน

เหลียงซินยิ้มบาง “องค์ชายเจ็ดล้อเล่นแล้ว ระหว่างพวกเราเคยบาดหมางกันที่ไหน อีกอย่างพวกเราแต่เดิมก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”

“ในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ข้าขอคารวะด้วยชาท่านสักจอก หากพี่สะใภ้ห้าแม้แต่สักจอกก็ไม่รับ ก็ถือว่าท่านดูแคลนข้าแล้ว” เฉินหวี้คิ้วตาเย็นชาขึ

บทที่ 99 ขี้ผึ้งลดบวม

ใบหน้าของเหลียงซิน “ขัดถู” จนแดงก่ำ ทั้งร้อนใจทั้งโมโหจนทุบลงเตียงนอน!

เฉินฮ่าวสมควรตาย ชื่อเสียงชั่วชีวิตของนางถูกทำลายสิ้นแล้ว นางต้องฆ่าเขาให้ได้! ล้วนเป็นเขาทำร้ายนางจนต้องอับอายขายหน้า สูญสิ้นเกียรติยศ!

ถามตัวนาง ตัวของเหลียงซิน มีเวลาใดไม่สงบเยือก