บทที่ 98 แทบทั้งคืน

เหลียงซินยิ้มบาง “องค์ชายเจ็ดล้อเล่นแล้ว ระหว่างพวกเราเคยบาดหมางกันที่ไหน อีกอย่างพวกเราแต่เดิมก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”

“ในเมื่อเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ข้าขอคารวะด้วยชาท่านสักจอก หากพี่สะใภ้ห้าแม้แต่สักจอกก็ไม่รับ ก็ถือว่าท่านดูแคลนข้าแล้ว” เฉินหวี้คิ้วตาเย็นชาขึ

บทที่ 99 ขี้ผึ้งลดบวม

ใบหน้าของเหลียงซิน “ขัดถู” จนแดงก่ำ ทั้งร้อนใจทั้งโมโหจนทุบลงเตียงนอน!

เฉินฮ่าวสมควรตาย ชื่อเสียงชั่วชีวิตของนางถูกทำลายสิ้นแล้ว นางต้องฆ่าเขาให้ได้! ล้วนเป็นเขาทำร้ายนางจนต้องอับอายขายหน้า สูญสิ้นเกียรติยศ!

ถามตัวนาง ตัวของเหลียงซิน มีเวลาใดไม่สงบเยือก

บทที่ 100 เอ็ดตะโรอยู่นอกประตู

ข่าวลือในเมืองหลวงภายในคืนเดียวก็รุนแรงขึ้นเท่าตัว ผ่านเวลาตกตะกอนสั้นๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมง ก็พัฒนากลายเป็นเรื่องสนทนายามเหล่าชาวบ้านร่ำน้ำชากันไปแล้ว

ในช่วงค่ำคืนเมื่อวาน ศาลาว่าการเมืองหลวงได้ไปจับกุมหัวหน้าอันธพาลที่บังคับหญิงผู้ดีมาเป็นหญิงคณิกาที่หอ