บทที่ 95 ถ้อยคำจากก้นบึ้งของหัวใจ

ทั้งสองคนรับคำแล้วหมุนร่างออกไปทางประตู แต่กลับไม่ข้ามผ่านไป ทั้งยืนคอยอยู่ที่ปากประตู ไม่กล้าออกห่างแม้แต่เพียงครึ่งก้าว

ถึงจะบอกว่าคอยรับใช้ แต่แท้ที่จริงแล้วก็คือการจับตามอง

เหลียงซินอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ ในใจคิดเพียงแต่ว่าควรจะทำ

บทที่ 96 แท้งลูก

ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาสองคนยังคงไม่อาจกลายเป็นเพื่อนกันได้ กระทั่งลบล้างความสัมพันธ์อย่างฝ่ายตรงข้ามกันก็ไม่อาจเป็นไปได้

แยกจากกันครั้งนี้ ภายหลังพบกันอีก ก็เป็นได้เพียงศัตรูกันจริงๆ แล้ว

ในใจของเหลียงซินรู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย ครั้งนี้ไม่อาจเกลี้ยกล่อมหลึง

บทที่ 97 จงใจหาเรื่อง

สีหน้าของเฉินฮ่าวมืดคล้ำขึ้นมาทันที ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอึมครึม ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับรู้สึกว่ารู้สึกไม่คุ้นเคยกับคนตรงหน้าเล็กน้อย

“เหลียงซิน ถอนคำพูดของเจ้าเสีย” เขากล่าวเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า

“ทำไม? ไม่พอใจหรือ?” เหลียงซินเชิดหน้าอย่างโอหั