บทที่ 93 องค์รัชทายาทประเทศหลึง

เหลียงซินตกใจจนคางแทบหลุดออกมา คิดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนแปลงฉับพลันเช่นนี้ อ๋องเฉินฮ่าวผู้ไว้ตัว ที่แท้สามารถใช้สายตาคลุมเครือ อีกทั้งใช้น้ำเสียงเอาแต่ใจเช่นนี้พูดคุยกับนาง!

ยิ่งไปกว่านั้น ตรงประตูยังมีเซียวเทียนหยวนที่ยังไม่เดินออกไปยืนอยู่ แสดงออกมาดีเช่

บทที่ 94 ข้าคิดถึงเจ้า

คืนนี้ท้องฟ้าพร่ามัว ปกคลุมด้วยหมอกหนา

สถานการณ์สู้รบแสนสับสนวุ่นวาย กระนั้นเฉินฮ่าวก็ยังได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบา เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าเหลียงซินถูกจับตัวไปเสียแล้ว!

“ตาย!” เฉินฮ่าวกัดฟันกรอด ออกแรงเพิ่มอีกเล็กน้อยหวังติดตามไป ทว่ากลับถูกค

บทที่ 95 ถ้อยคำจากก้นบึ้งของหัวใจ

ทั้งสองคนรับคำแล้วหมุนร่างออกไปทางประตู แต่กลับไม่ข้ามผ่านไป ทั้งยืนคอยอยู่ที่ปากประตู ไม่กล้าออกห่างแม้แต่เพียงครึ่งก้าว

ถึงจะบอกว่าคอยรับใช้ แต่แท้ที่จริงแล้วก็คือการจับตามอง

เหลียงซินอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ ในใจคิดเพียงแต่ว่าควรจะทำ