บทที่ 48 ตายก็ไม่มีค่าพอให้เสียดาย

เหลียงซินอึ้งไปชั่วขณะ คิดไม่ถึงว่าเฉินห้าวจะพูดสิ่งนี้ออกมา ช่างไม่ค่อยเข้ากับนิสัยของเขาเลยสักนิด แต่ว่าแขนของเขาก็ถึงเวลาที่ควรตัดไหมแล้วจริงๆ

เธอมองเขาอย่างระแวดระวัง “พระองค์ทรงตามหม่อมฉันเข้ามาเพคะ”

เข้าประตูมา เหลียงซินก็หยิบกล่องยาอ

บทที่ 49 ไม่ขาดแคลนพระชายา

แสงอาทิตย์ในตอนเที่ยงร้อนแรงจนแสบตา

เหลียงซินรู้สึกเพียงแค่ทั่วทั้งร่างกายกำลังจะเสื่อมสภาพการทำงานลงแล้ว ข้อมือก็จะไม่ใช่ของเธอแล้วเช่นเดียวกัน

หากไม่ได้ชุนฮวาและชิวเยว่ทั้งสองคนดูแลเธออย่างวิ่งหน้าวิ่งหลังแล้วล่ะก็ ไม่แน่มือของเธออาจจะใช

บทที่ 50 รอดตายอย่างหวุดหวิด

การเปลี่ยนแปลงเข้ามาได้อย่างรวดเร็วยิ่งนัก ไม่มีใครสามารถนึกได้ว่าจู่ๆเหลียงยินจะวิ่งออกมาอย่างกะทันหันในเวลานี้ เกือบจะสร้างความวุ่นวายให้กับแผนการของเฉินห้าวเข้าเสียแล้ว

มือธนูที่อยู่ล้อมรอบบนกำแพงกำลังพร้อมที่จะโจมตี มาพบกับฉากเบื้องหน้า