บทที่ 47 เนรคุณ

“ไปเรียกหมิงชิวนางกำนัลผู้นั้นให้ตื่นขึ้น แล้วจับตัวพามาหาข้าที่นี่” เหลียงซินตะโกนออกไปอย่างเย็นชา

เธอกลับต้องการดูว่า เธอมีจุดไหนกันแน่ที่ทำผิดต่อหมิงชิวนางกำนัลผู้นั้น ไม่นึกเลยว่าจะทรยศกันอย่างเลือดเย็นถึงเพียงนี้

ชิวเยว่ดีอกดีใจ วิ่งออกไปอย่างรีบร้อนราวกับห

บทที่ 48 ตายก็ไม่มีค่าพอให้เสียดาย

เหลียงซินอึ้งไปชั่วขณะ คิดไม่ถึงว่าเฉินห้าวจะพูดสิ่งนี้ออกมา ช่างไม่ค่อยเข้ากับนิสัยของเขาเลยสักนิด แต่ว่าแขนของเขาก็ถึงเวลาที่ควรตัดไหมแล้วจริงๆ

เธอมองเขาอย่างระแวดระวัง “พระองค์ทรงตามหม่อมฉันเข้ามาเพคะ”

เข้าประตูมา เหลียงซินก็หยิบกล่องยาอ

บทที่ 49 ไม่ขาดแคลนพระชายา

แสงอาทิตย์ในตอนเที่ยงร้อนแรงจนแสบตา

เหลียงซินรู้สึกเพียงแค่ทั่วทั้งร่างกายกำลังจะเสื่อมสภาพการทำงานลงแล้ว ข้อมือก็จะไม่ใช่ของเธอแล้วเช่นเดียวกัน

หากไม่ได้ชุนฮวาและชิวเยว่ทั้งสองคนดูแลเธออย่างวิ่งหน้าวิ่งหลังแล้วล่ะก็ ไม่แน่มือของเธออาจจะใช