บทที่ 35 การถูกใส่ร้ายที่แสนทรมาน

เหลียงยินได้ยินดังนั้น สีหน้าที่ครู่นี้ยังหดหู่ คราวนี้ถือว่าดีขึ้นในที่สุด

นางกุมมือของยายหวังด้วยความซาบซึ้งใจเล็กน้อย “ยายหวัง ท่านดีกับข้าขนาดนี้ คิดคำนึงถึงข้าในทุกด้าน ข้าไม่รู้จริงๆว่าจะขอบใจท่านอย่างไรถึงจะดี”

ได้

บทที่ 36 บุคคลลึกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

ในเวลานี้ เหลียงต้งมาทำอะไรที่นี？

ในใจของเหลียงซินร้อนรนขึ้น คราวก่อนที่เขามาที่นี่ เธอคุยโม้จนน้ำลายแตกฟองว่าอยู่ในวังสิงหวังใช้ชีวิตได้อย่างดียิ่ง หากวันนี้เขามาเห็นเธอในสภาพนี้ด้วยตาของตนเอง ไม่รู้ว่าจะโมโหมากขนาดไหน

บทที่ 37 ลงมาขอโทษ

ทั้งๆที่เป็นวันที่อยู่ในเดือนเมษายน เหลียงซินกลับรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ

ในตำหนักที่ใหญ่เช่นนี้ มีเพียงพวกเขาแค่สองคน เฉินห้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาดุดันในทันทีที่เธอหยุดลง “ให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้งได้อธิบาย”

เหลียงซินสูดหายใจเข้า