บทที่ 36 บุคคลลึกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

ในเวลานี้ เหลียงต้งมาทำอะไรที่นี？

ในใจของเหลียงซินร้อนรนขึ้น คราวก่อนที่เขามาที่นี่ เธอคุยโม้จนน้ำลายแตกฟองว่าอยู่ในวังสิงหวังใช้ชีวิตได้อย่างดียิ่ง หากวันนี้เขามาเห็นเธอในสภาพนี้ด้วยตาของตนเอง ไม่รู้ว่าจะโมโหมากขนาดไหน

บทที่ 37 ลงมาขอโทษ

ทั้งๆที่เป็นวันที่อยู่ในเดือนเมษายน เหลียงซินกลับรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ

ในตำหนักที่ใหญ่เช่นนี้ มีเพียงพวกเขาแค่สองคน เฉินห้าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาดุดันในทันทีที่เธอหยุดลง “ให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้งได้อธิบาย”

เหลียงซินสูดหายใจเข้า

บทที่ 38 รักษาพระสนมเอก

องค์หญิงรุ่ยเหอล้มศีรษะกระแทกลงกับพื้น เจ็บจนอวัยวะทุกอย่างบนใบหน้าขมวดเข้าหากันราวกับรอยย่นของซาลาเปาลูกหนึ่ง

นางสูงศักดิ์เป็นถึงองค์หญิง ตั้งแต่เล็กจนโตต่างก็ไม่เคยได้รับความรู้สึกไม่เป็นธรรมเช่นนี้ ตอนนี้ไม่เพียงแต่หกล้มลง ยังจะต้องเอ่ยขอโทษเหลียงซินอีก นี่จะเ