บทที่237คืนที่แสนหวาน

หลึงเซียวเหยียวกวดสายตามองดูเหลียงซินแล้วเดินเข้าไปใกล้นางอีกครึ่งก้าวแล้วจับคางนางไว้อย่างไม่ปราณี“เจ้าขอร้องข้าเพื่อรัชทายาทที่ตายไปแล้วหรือเพื่อเฉินฮ่าวกันแน่”

เหลียงซินเจ็บคางไปหมดมือนั่นราวกับจะบีบให้คางของนางแตกละเอียด

แต่ใครจะรู้ว่าหลึงเซียวเหยียวโกรธขนาด

บทที่238ครองบังลังก์

หลึงเซียวเหยียวเพียงแค่อยากทำให้นางกลัวเห็นนางแกล้งทำเป็นไม่กลัวอะไรมาตั้งนาน

แต่พอเขาถอดเสื้อผ้าของนางออกและเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาตกใจ

“เจ้า.....”หลึงเซียวเหยียวพูดออกมาได้แค่นั้นคำพูดที่เหลือเขาติดอยู่ในลำคอของเขา

เหลียงซินมองดูเขาแล้วสองมือก็ลู

บทที่239ออกรบด้วยตัวเอง

“หลี่กงกงเป็นกงกงที่ทำงานรับใช้ใกล้ชิดเสด็จพ่อพวกเจ้าก็ยังไม่เชื่ออีกหรือ”เฉินฮ่าวจ้องมองไปที่องค์ชายสองและพูดออกมาด้วยนำเสียงที่หนักแน่นและน่าเกรงขาม

สายตาของเขาแสดงออกถึงว่าครั้งนี้เขาจะต้องชนะและไม่มีใครสามารถหยุดขวางทางเขาเอาไว้ได้

องค์ชายสองไม่ยอมเชื่อเขา