บทที่236อยู่ในกำมือ

กระบี่นั่นฟันมาที่ร่างกายของเหลียงซินอย่างชำนาญโดนแค่เล็กน้อยก็อาจถึงตายหรือไม่ก็พิการได้

อีกอย่างเหลียงซินดูวรยุทธของเหลียงยินไม่ออกยิ่งไปกว่านั้นนี่คือสิ่งต้องห้ามของประเทศหลึงคิดไม่ถึงว่าเพื่อช่วยให้นางแก้แค้นหลึงเซียวเหยียวจะให้นางเรียนวรยุทธต้องห้ามแบบนี้

แต่

บทที่237คืนที่แสนหวาน

หลึงเซียวเหยียวกวดสายตามองดูเหลียงซินแล้วเดินเข้าไปใกล้นางอีกครึ่งก้าวแล้วจับคางนางไว้อย่างไม่ปราณี“เจ้าขอร้องข้าเพื่อรัชทายาทที่ตายไปแล้วหรือเพื่อเฉินฮ่าวกันแน่”

เหลียงซินเจ็บคางไปหมดมือนั่นราวกับจะบีบให้คางของนางแตกละเอียด

แต่ใครจะรู้ว่าหลึงเซียวเหยียวโกรธขนาด

บทที่238ครองบังลังก์

หลึงเซียวเหยียวเพียงแค่อยากทำให้นางกลัวเห็นนางแกล้งทำเป็นไม่กลัวอะไรมาตั้งนาน

แต่พอเขาถอดเสื้อผ้าของนางออกและเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาตกใจ

“เจ้า.....”หลึงเซียวเหยียวพูดออกมาได้แค่นั้นคำพูดที่เหลือเขาติดอยู่ในลำคอของเขา

เหลียงซินมองดูเขาแล้วสองมือก็ลู