บทที่235เจอกันอีกแล้ว

จดหมายฉบับนี้ถูกประกาศออกไปเขาเป็นขุนนางมาหลายปีเขาเป็นคนโลภมากพอเปิดคลังสมบัติของเขาดูก็พบว่ามีเงินทองมากมายพอจะถูกนำออกไปบริจากก็ทำให้เขาตัดใจไม่ได้อยู่เหมือนกัน

เขาอายุมากแล้วแต่ดันถูกผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้มาทำแบบนี้กับเขาแต่ยังไงก็ช่างมีดมาจ่ออยู่ที่คอก็ทำตามที่นางต

บทที่236อยู่ในกำมือ

กระบี่นั่นฟันมาที่ร่างกายของเหลียงซินอย่างชำนาญโดนแค่เล็กน้อยก็อาจถึงตายหรือไม่ก็พิการได้

อีกอย่างเหลียงซินดูวรยุทธของเหลียงยินไม่ออกยิ่งไปกว่านั้นนี่คือสิ่งต้องห้ามของประเทศหลึงคิดไม่ถึงว่าเพื่อช่วยให้นางแก้แค้นหลึงเซียวเหยียวจะให้นางเรียนวรยุทธต้องห้ามแบบนี้

แต่

บทที่237คืนที่แสนหวาน

หลึงเซียวเหยียวกวดสายตามองดูเหลียงซินแล้วเดินเข้าไปใกล้นางอีกครึ่งก้าวแล้วจับคางนางไว้อย่างไม่ปราณี“เจ้าขอร้องข้าเพื่อรัชทายาทที่ตายไปแล้วหรือเพื่อเฉินฮ่าวกันแน่”

เหลียงซินเจ็บคางไปหมดมือนั่นราวกับจะบีบให้คางของนางแตกละเอียด

แต่ใครจะรู้ว่าหลึงเซียวเหยียวโกรธขนาด