บทที่ 230 การเปลี่ยนแปลงของเมืองหลวง

เฉินฮ่าวพยายามสงบสติอารมณ์ สีหน้าที่ดีใจเมื่อกี้พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูซับซ้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตรแค้น

เพ้ง เสียงถ้วยน้ำชาในมือถูกบีบจนแตกกระจาย

คนประเทศหลึง หลึงเซียวเหยียว

“จู๋เยว่เจ้านำคนส่วนหนึ่งไปทางเหนือก่อนไม่ว่าจะอย่างไร

บทที่231ออกจากเมืองซีหนิงตอนกลางคืน

เหลียงซินพยักหน้าอย่างไม่ลังเลใบหน้าที่ขาวนวลอบอวลไปด้วยรอยยิ้มไม่เหมือนกับเมื่อกี้ที่นางทำหน้าเหมือนไม่เห็นด้วย

คนอื่นอาจจะไม่รู้แต่เฉินฮ่าวรู้จักนางดีที่สุดตั้งแต่ที่เขารักนางมาเขาก็ชอบที่จะสังเกตว่านางชอบอะไรความคิดของนางเป็นแบบไหนไม่กี่ปีมานี้เขาเองก

บทที่232โกรธหรือแค้น

บนรถม้าที่กว้างและอบอุ่นต่างคนต่างนั่งกันคนละฝั่งราวกับตรงกลางมีแม่น้ำคั่นอยู่ต่างจ้องมองกันแต่กลับไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

พระชายาซีหนิงถอนหายใจแล้วพูดต่อ“ข้ารู้เจ้าเกลียดเจ้าถึงขั้นไม่อยากเห็นข้าเจ้าคงคิดว่าแม่ของเจ้าจะเป็นผู้หญิงแบบนั้นได้อย่างไร”

นางกำมือแน