บทที่ 229 สัญญาที่ให้ไว้

ยังไงเสียเรื่องที่อยู่ในใจที่ไม่สามารถบอกใครได้ ก็มีคนรู้แล้วครึ่งหนึ่ง พระราชาซีหนิงเองก็ไม่อยากจะเก็บเอาไว้คนเดียวอีก อีกอย่างเหลียงซินก็เป็นคนที่หมิงเจาฮ่องเต้เชื่อ

เรื่องราวที่เก็บไว้ในใจที่อัดอั้นมานานหากพูดออกไปก็อาจจะทำให้สบายใจขึ้น

ริมฝีปากที่ขาวซีดขอ

บทที่ 230 การเปลี่ยนแปลงของเมืองหลวง

เฉินฮ่าวพยายามสงบสติอารมณ์ สีหน้าที่ดีใจเมื่อกี้พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูซับซ้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตรแค้น

เพ้ง เสียงถ้วยน้ำชาในมือถูกบีบจนแตกกระจาย

คนประเทศหลึง หลึงเซียวเหยียว

“จู๋เยว่เจ้านำคนส่วนหนึ่งไปทางเหนือก่อนไม่ว่าจะอย่างไร

บทที่231ออกจากเมืองซีหนิงตอนกลางคืน

เหลียงซินพยักหน้าอย่างไม่ลังเลใบหน้าที่ขาวนวลอบอวลไปด้วยรอยยิ้มไม่เหมือนกับเมื่อกี้ที่นางทำหน้าเหมือนไม่เห็นด้วย

คนอื่นอาจจะไม่รู้แต่เฉินฮ่าวรู้จักนางดีที่สุดตั้งแต่ที่เขารักนางมาเขาก็ชอบที่จะสังเกตว่านางชอบอะไรความคิดของนางเป็นแบบไหนไม่กี่ปีมานี้เขาเองก