บทที่231ออกจากเมืองซีหนิงตอนกลางคืน

เหลียงซินพยักหน้าอย่างไม่ลังเลใบหน้าที่ขาวนวลอบอวลไปด้วยรอยยิ้มไม่เหมือนกับเมื่อกี้ที่นางทำหน้าเหมือนไม่เห็นด้วย

คนอื่นอาจจะไม่รู้แต่เฉินฮ่าวรู้จักนางดีที่สุดตั้งแต่ที่เขารักนางมาเขาก็ชอบที่จะสังเกตว่านางชอบอะไรความคิดของนางเป็นแบบไหนไม่กี่ปีมานี้เขาเองก

บทที่232โกรธหรือแค้น

บนรถม้าที่กว้างและอบอุ่นต่างคนต่างนั่งกันคนละฝั่งราวกับตรงกลางมีแม่น้ำคั่นอยู่ต่างจ้องมองกันแต่กลับไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

พระชายาซีหนิงถอนหายใจแล้วพูดต่อ“ข้ารู้เจ้าเกลียดเจ้าถึงขั้นไม่อยากเห็นข้าเจ้าคงคิดว่าแม่ของเจ้าจะเป็นผู้หญิงแบบนั้นได้อย่างไร”

นางกำมือแน

บทที่233จดหมายหนึ่งฉบับ

พวกเขาไม่รู้ว่าระหว่างที่พวกเขาคุยกันนั้นอ๋องซีหนิงก็อยู่ด้านนอกและได้ยินหมดแล้วหากไม่ใช่เพราะทนไม่ได้เขาก็คงไม่ต้องเข้ามาอย่างนี้หรอก

แต่หากเขายังไม่เข้าไปเซียวเทียนหยวนก็คงจะพาพระชายาของเขาหนีไปแน่

“ถึงแม้ว่าวานวานนางจะเป็นแม่ของเจ้าแต่นางก็เป็นพระชายาของข้า