บทที่ 223

ขอให้มีชีวิตอยู่ต่อ

“มู่อาซุน”

“อาซุน”

เหลียงซินและมู่อากวางตะโกนพูดขึ้นพร้อมกัน

เหลียงซินยื่นมือออกมารับร่างของมู่อาซุนเอาไว้ในทันที นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วคนที่ต้องตายคือเขา

ณ เวลานั้นเองด้านนอกของโรงเตี๊ยมก็มีเสียงฝีเท้าของม้าและเสียงม้าร้องขึ้น เฉินฮ่าวตาม

บทที่ 224

มาถึงเมืองซีหนิง

ในใจของเหลียงซินรู้สึกสับสนไปหมด นึกไม่ถึงว่าจะได้ดอกดาวแห่งนิพพานมาอย่างไม่ต้องลงแรงอะไรเลย

แต่พอจับดอกดาวแห่งนิพพานนี้แล้วนางกลับรู้สึกว่าของสิ่งนี้ร้อนมือราวกับมันฝรั่งที่กำลังร้อนๆจับแล้วลวกมือนาง

นี่คือของที่มู่อากวางใช้เวลาหนึ่งเดือนหามาด้วยความยากล

บทที่ 225

บังเอิญเจอกันในคือหิมะตก

เหลียงซินจับมือของเฉินฮ่าวเอาไว้แล้วมองหน้าเขาอย่างจริงจัง “เฉินฮ่าววันข้างหน้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เจ้าอย่าปิดบังข้านะ ข้าไม่อยากให้ระหว่างเราเกิดความเข้าใจผิดกัน อย่าให้เหมือมู่อากวางและมู่อาซุน”

“แน่นอนระหว่างพวกเราจะต้องไม่มีความเข้าใจผิดกันแน่ ข