บทที่ 224

มาถึงเมืองซีหนิง

ในใจของเหลียงซินรู้สึกสับสนไปหมด นึกไม่ถึงว่าจะได้ดอกดาวแห่งนิพพานมาอย่างไม่ต้องลงแรงอะไรเลย

แต่พอจับดอกดาวแห่งนิพพานนี้แล้วนางกลับรู้สึกว่าของสิ่งนี้ร้อนมือราวกับมันฝรั่งที่กำลังร้อนๆจับแล้วลวกมือนาง

นี่คือของที่มู่อากวางใช้เวลาหนึ่งเดือนหามาด้วยความยากล

บทที่ 225

บังเอิญเจอกันในคือหิมะตก

เหลียงซินจับมือของเฉินฮ่าวเอาไว้แล้วมองหน้าเขาอย่างจริงจัง “เฉินฮ่าววันข้างหน้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เจ้าอย่าปิดบังข้านะ ข้าไม่อยากให้ระหว่างเราเกิดความเข้าใจผิดกัน อย่าให้เหมือมู่อากวางและมู่อาซุน”

“แน่นอนระหว่างพวกเราจะต้องไม่มีความเข้าใจผิดกันแน่ ข

บทที่ 226

รักษาอาการป่าว

“ไม่ใช่ข้าไปหาหมอ แต่เป็นหมอที่มาหาถึงบ้าน พอได้แล้วเจ้าพักผ่อนเถอะ ยังไงเสียเชิญหมอมาดูเจ้า เจ้านั่นจะได้ไม่มีอะไรมาว่าให้ข้าอีก” อ๋องซีหนิงหมุนตัวหันเดินกลับออกไปอย่างไม่ได้หันกลับมามอง

เจ้านั่น แน่นอนว่าหมายถึงเซียวเทียนหยวน

พระราชาซีหนิงไอเบาๆออกมาแล้วพ