บทที่ 207 ในหมากเกิดหมาก

พระตำหนักอ๋องผินเหอ เรือนหนึ่งเอกาไร้เทียมทาน

หลังจากที่องค์หญิงรุ่ยเหอถูกฟาดสลบไปแล้ว ก็ได้ใช้สถานภาพเป็นมู่หรงหวินซ่อนอยู่ในห้องมาตลอด ในช่วงเวลานี้ไม่มีสาวใช้เข้ามา อ๋องผินเหอยิ่งไม่มีเวลาที่จะพิจารณา

เมื่อนางฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว พบว่าตัวเองสวมชุดทรงงานสี

บทที่ 208 เหมยแดงหิมะขาว

องค์หญิงรุ่ยเหอกัดฟัน ใบหน้าที่ประทินโฉมอันงดงามไว้อย่างหนาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาในบัดดล ตาทั้งคู่ที่แฝงเส้นเลือดฝอยสาดส่องเจตนาสังหารเล็กน้อยแวบผ่านไป กวาดตามองคนรอบกายหลายคนอย่างอาอาจข่มขู่ผู้คนไปครา หัวเราะเสียงแข็งกร้าวเย็นชาแสบหูเสียงหนึ่ง

สีหน้าของฝูงชนงุนงงไปทันที

บทที่ 209 บังคับสละราชบัลลังก์

ผ่านไปหนึ่งคืน จ้าวคั่ว กลับได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และเพ่ยหยุนซีกลับเหมือนสายลมหอบหนึ่งที่หายไปแล้ว

องค์หญิงรุ่ยเหอส่งสองทีมคนม้าแยกย้ายออกไปค้นหาเพ่ยหยุนซี หลังจากผ่านการค้นหาอย่างทุกข์ยากลำบากไปหนึ่งคืน กระทั่งเงาคนสักคนล้วนไม่มีวี่แวว

นอกจากว่าเขาซ่อ