บทที่ 208

เหมยแดงหิมะขาว

องค์หญิงรุ่ยเหอกัดฟัน ใบหน้าที่ประทินโฉมอันงดงามไว้อย่างหนาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาในบัดดล ตาทั้งคู่ที่แฝงเส้นเลือดฝอยสาดส่องเจตนาสังหารเล็กน้อยแวบผ่านไป กวาดตามองคนรอบกายหลายคนอย่างอาอาจข่มขู่ผู้คนไปครา หัวเราะเสียงแข็งกร้าวเย็นชาแสบหูเสียงหนึ่ง

สีหน้าของฝูงชนงุนงงไปทัน

บทที่ 209

บังคับสละราชบัลลังก์

ผ่านไปหนึ่งคืน จ้าวคั่ว กลับได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และเพ่ยหยุนซีกลับเหมือนสายลมหอบหนึ่งที่หายไปแล้ว

องค์หญิงรุ่ยเหอส่งสองทีมคนม้าแยกย้ายออกไปค้นหาเพ่ยหยุนซี หลังจากผ่านการค้นหาอย่างทุกข์ยากลำบากไปหนึ่งคืน กระทั่งเงาคนสักคนล้วนไม่มีวี่แวว

นอกจากว่าเขาซ

บทที่ 210

ชนะเป็นพระแพ้เป็นมาร

“เจ้าคิดว่าเจ้าเขียนพระราชโองการนี้ด้วยมือของเจ้าเอง ก็สามารถเป็นจักรพรรดินีได้หรือ? ถ้าจักรพรรดินีเป็นกันได้ง่าย ๆ แบบนี้ ทุกคนบุกเข้ามาในพระราชวังขโมยตราประทับและขโมยพระราชโองการหนึ่งฉบับก็ได้แล้ว”

ในเวลานี้ นอกประตู จู่ ๆ มีเสียงทุ้มต่ำแหบแห้งประหลาด