บทที่ 20

บทที่20 เผชิญหน้า

นางล้วนพูดอย่างกระจ่างชัดเจนทั้งหมดแล้ว เฉินเฮ่าควรจะเดาออกแล้วว่า เรื่องราวนี้ คือเหลียงอินและบ่าวผู้นั้นเกิดความรู้สึกขึ้นต่อกัน เมื่อเกิดเพราะความรู้สึก ก็ไม่ใช่การใส่ความผู้อื่น

จากปิ่นปักผมอันนั้น ก็สามารถเห็นได้

มือของเฉินเฮ่ากุมปิ่นปักผม

บทที่ 21

คำขอร้อง

บางทีอาจเป็นเพราะสายตาคู่นี้ที่ทำให้นางหวั่นไหว นึกไม่ถึงเลยว่านางจะไม่สามารถควบคุมตนเองได้ เอ่ยปากร้องขอชีวิตให้กับนางกำนัลผู้นี้

“ท่านอ๋องเพคะ แม้นางกำนัลผู้นี้จะมีความผิด แต่ไม่ถึงกับต้องโทษตายนะเพคะ หากพระองค์สามารถยกโทษให้กับพระชายารองผู้ที่อบรมนางได้ แล้วเห

บทที่ 22

บทที่22 แลกเปลี่ยนหนังสือหย่า

แต่การย้อนเวลามาที่นี่อย่างไม่มีเหตุผลนี้ ทำให้มื่อมีโอกาสได้พบกับพระผู้เป็นเจ้าในครั้งแรกที่มาถึงที่นี่ นางจึงทำได้เพียงแค่อยากอธิฐานให้ตนเองสามารถกลับไปสู่ศตวรรษที่21 หากไม่สามารถเป็นไปได้ เช่นนั้นนางเองก็หวังว่าตนเองจะสามารถเข้มแข็งขึ้น

ใน