บทที่ 186 ฝนตก

เขาดูจะสนใจขึ้นมาทันที เหมือนกับว่าเขาจะสนใจเรื่องราวในวังรัฐหนานเยว่ “พอจะรู้ไหมว่าคนที่ถูกส่งมาให้จับตัวอ๋องสิงคือใคร”

“อ๋องส้างขอรับ”

“อัยหยา น่าสนใจดีนะนี่” เขายิ้มออกมาแล้วลูบที่คางของตัวเอง ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ ครู่หนึ่งเขาก็หัวเราะออกมา “เจ้าส่งคนไปสะกดลอยตา

บทที่ 187 ลิ้มรสเจ้า

เหลียงซินไม่ได้คิดอะรมากมาย นางรีบกรีดข้อมือของตัวเองแล้วหยดเลือดเข้าไปในปากของเฉินฮ่าวที่ซีดเซียว เลือดสดๆค่อยๆเข้าไปในปากของเขา ไม่อาจรู้ได้ว่าในร่างกายของเฉินฮ่าวนั้น มีเลือดของเหลียงซินอยู่เท่าไหร่ บางทีพวกเขาอาจจะกลายเป็นคนๆเดียวไปแล้วก็ได้ เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เห

บทที่ 188 ส่งตัวกลับตอบคืน

หลังที่เหลียงซินจ้องตากับพวกเขาได้สามวิ ยังไม่ได้อธิบายว่าตัวเองเข้ามาทำอะไร ทหารทั้งหมดราวสามสิบกว่าคนก็รีบกระโดดขึ้นไปบนเตียง แล้วรีบหยิบเสื้อเกราะมาบังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องอะไรบางอย่าง

ดูเหมือนว่านางจะมาแบบกะทันหันเกินไป

ในยุคนี้ คงยังยอมรับไม่ได