บทที่ 187 ลิ้มรสเจ้า

เหลียงซินไม่ได้คิดอะรมากมาย นางรีบกรีดข้อมือของตัวเองแล้วหยดเลือดเข้าไปในปากของเฉินฮ่าวที่ซีดเซียว เลือดสดๆค่อยๆเข้าไปในปากของเขา ไม่อาจรู้ได้ว่าในร่างกายของเฉินฮ่าวนั้น มีเลือดของเหลียงซินอยู่เท่าไหร่ บางทีพวกเขาอาจจะกลายเป็นคนๆเดียวไปแล้วก็ได้ เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า เห

บทที่ 188 ส่งตัวกลับตอบคืน

หลังที่เหลียงซินจ้องตากับพวกเขาได้สามวิ ยังไม่ได้อธิบายว่าตัวเองเข้ามาทำอะไร ทหารทั้งหมดราวสามสิบกว่าคนก็รีบกระโดดขึ้นไปบนเตียง แล้วรีบหยิบเสื้อเกราะมาบังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องอะไรบางอย่าง

ดูเหมือนว่านางจะมาแบบกะทันหันเกินไป

ในยุคนี้ คงยังยอมรับไม่ได

บทที่ 189 ปลอมตัวเป็นทหาร

เหลียงซินนวดที่หัวไปมา เพราะรู้สึกเวียนหัว อยากอ้วก พอนางอ้วกบนหลังม้าเสร็จก็รีบกระโดดลงมาจากหลังม้า นางมองไปรอบๆ มีต้นไม้ใหญ่มีหญ้าขึ้นสูงงั้นก็แสดงว่าพวกเขายังไปไม่พ้นภูเขาหมีหยิ่นซาน นั่นก็เท่ากับว่านางยังสามารถกลับไปหาเฉินฮ่าวได้

เหลียงซินเงียบไปสักพัก จากนั้น