บทที่ 173

อยู่ให้ไกลจากข้า

“นี่คือทหารสามหมื่นนาย! เฉินเอวียน นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร?” เฉินอวี้ที่ลอบมองอยู่บนกำแพงเมืองมาตลอดกัดฟัน กระนั้นเขาก็เพียงมองไม่ลงไป

ไม่มีราชโองการ ก็กล้าใช้ตราแม่ทัพมาสั่งการทหารของราชสำนักโดยพลการ เฉินเอวียนิดว่าตัวเองคือฮ่องเต้จริงๆ แล้วหรือ!

ตราบใด

บทที่ 174

ขาดฮองเฮา

ได้ยินฮ่องเต้สองคำนี้ สายตาของหลึงเซียวเหยียววาบประกายมืดดำสายหนึ่ง พลันกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พริบตาต่อมาก็จางหายไปแล้ว

“แต่ว่า ข้าชมชอบเจ้ามาก ตั้งใจให้เจ้าเป็น เจ้าหนีก็หนีไม่พ้นหรอก” หลึงเซียวเหยียวมั่นอกมั่นใจ นางก็คือฮองเฮาของเขา

คนประเทศหลึงชำนาญเรื่อ

บทที่ 175

พรสวรรค์แต่กำเนิด

ด้านนอกหน้าต่างก็คือสวนดอกไม้อย่างที่คิด มีผู้คนคับคั่ง จะต้องผ่านคนของหลึงเซียวเหยียวในที่นี้ไปให้ได้ ไม่แน่ว่าเมื่อพบเห็นแล้วยังจะสามารถยับยั้งหรงอวี้ได้ชั่วครู่ เหลียงซินพังหน้าต่างออกไปอย่างไม่ลังเล ร่างบิดม้วนพลันตกลงบนทางเดินกว้างของสวนดอกไม้ด้านนอก

เวลา