บทที่ 172

รวมกองกำลังสั่งการณ์ศึก

ภายใต้แสงไฟสลัวราง ราวกับไม่อาจเห็นสุดขอบฟ้าไกลได้อีกตลอดกาล องครักษ์ลับทั้งสามพันคนปรากฎตัวขึ้นอย่างเป็นระเบียบแล้ว ยืนตรงอย่างผ่าเผยต่อหน้าทุกผู้คน ราวกับกองกำลังที่ได้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง มีชัยทั้งร้อยครั้ง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า พวกเขาไม่เพียงแต่เหมือน พว

บทที่ 173

อยู่ให้ไกลจากข้า

“นี่คือทหารสามหมื่นนาย! เฉินเอวียน นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร?” เฉินอวี้ที่ลอบมองอยู่บนกำแพงเมืองมาตลอดกัดฟัน กระนั้นเขาก็เพียงมองไม่ลงไป

ไม่มีราชโองการ ก็กล้าใช้ตราแม่ทัพมาสั่งการทหารของราชสำนักโดยพลการ เฉินเอวียนิดว่าตัวเองคือฮ่องเต้จริงๆ แล้วหรือ!

ตราบใด

บทที่ 174

ขาดฮองเฮา

ได้ยินฮ่องเต้สองคำนี้ สายตาของหลึงเซียวเหยียววาบประกายมืดดำสายหนึ่ง พลันกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พริบตาต่อมาก็จางหายไปแล้ว

“แต่ว่า ข้าชมชอบเจ้ามาก ตั้งใจให้เจ้าเป็น เจ้าหนีก็หนีไม่พ้นหรอก” หลึงเซียวเหยียวมั่นอกมั่นใจ นางก็คือฮองเฮาของเขา

คนประเทศหลึงชำนาญเรื่อ