บทที่ 174 ขาดฮองเฮา

ได้ยินฮ่องเต้สองคำนี้ สายตาของหลึงเซียวเหยียววาบประกายมืดดำสายหนึ่ง พลันกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พริบตาต่อมาก็จางหายไปแล้ว

“แต่ว่า ข้าชมชอบเจ้ามาก ตั้งใจให้เจ้าเป็น เจ้าหนีก็หนีไม่พ้นหรอก” หลึงเซียวเหยียวมั่นอกมั่นใจ นางก็คือฮองเฮาของเขา

คนประเทศหลึงชำนาญเรื่องห

บทที่ 175 พรสวรรค์แต่กำเนิด

ด้านนอกหน้าต่างก็คือสวนดอกไม้อย่างที่คิด มีผู้คนคับคั่ง จะต้องผ่านคนของหลึงเซียวเหยียวในที่นี้ไปให้ได้ ไม่แน่ว่าเมื่อพบเห็นแล้วยังจะสามารถยับยั้งหรงอวี้ได้ชั่วครู่ เหลียงซินพังหน้าต่างออกไปอย่างไม่ลังเล ร่างบิดม้วนพลันตกลงบนทางเดินกว้างของสวนดอกไม้ด้านนอก

เวลานี

บทที่ 176 ภูเขาแห่งความตาย

"เจ้ารู้ดีว่าพลันที่ข้าถูกพาออกมาจากเมืองหลวง ข้าก็ไม่มีทางถอนพิษให้กับชาวบ้านเหล่านั้นที่ถูกพิษได้ พวกเจ้าก็จะสามารถฉวยโอกาสนี้มองดูเมืองหลวงตกอยู่ในความโกลาหล ยังมี พาตัวข้าออกมาถึงรังของพวกเจ้าในเมืองลั่วด้วยมั่นใจว่าเฉินฮ่าวย่อมต้องมาช่วยเหลือข้า คิดอยากล่อลวงเขาให