บทที่ 171 สหายเก่าปรากฎตัวอีกครั้ง

เหลียงซิน สักพักสีหน้าถึงค่อยคลายลงช้าๆ ใบหน้ามืดคล้ำไปครึ่งหนึ่ง ฉับพลันถอยหลังไปหนึ่งก้าวรักษาระยะห่างจากเขา มีดสั้นในมือยังอยู่ในท่วงท่าป้องกัน และไม่แตกต่างกับการรับมือกับนักฆ่าเขานั้น

“พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกัน กล่าวช่วยไม่ช่วยอะไรกัน เร่งไสหัวไปซะ! ไม่

บทที่ 172 รวมกองกำลังสั่งการณ์ศึก

ภายใต้แสงไฟสลัวราง ราวกับไม่อาจเห็นสุดขอบฟ้าไกลได้อีกตลอดกาล องครักษ์ลับทั้งสามพันคนปรากฎตัวขึ้นอย่างเป็นระเบียบแล้ว ยืนตรงอย่างผ่าเผยต่อหน้าทุกผู้คน ราวกับกองกำลังที่ได้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง มีชัยทั้งร้อยครั้ง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า พวกเขาไม่เพียงแต่เหมือน พวกเ

บทที่ 173 อยู่ให้ไกลจากข้า

“นี่คือทหารสามหมื่นนาย! เฉินเอวียน นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร?” เฉินอวี้ที่ลอบมองอยู่บนกำแพงเมืองมาตลอดกัดฟัน กระนั้นเขาก็เพียงมองไม่ลงไป

ไม่มีราชโองการ ก็กล้าใช้ตราแม่ทัพมาสั่งการทหารของราชสำนักโดยพลการ เฉินเอวียนิดว่าตัวเองคือฮ่องเต้จริงๆ แล้วหรือ!

ตราบใดที