บทที่ 170 ทลายผ่านความยากลำบาก

เผชิญคำวิพากวิจารณ์สารพัดของราษฎรทั้งหลาย เหลียงซินเพียงรู้สึกเหมือนในสมอง “บึ้ม” เสียงหนึ่ง ราวกับได้ระเบิดออกมาปานนั้น พลันกลายเป็นความว่างเปล่าไปทั้งแถบ แม้แต่ความคิดใคร่ครวญพื้นฐานที่สุดต่างก็ลืมไปหมดแล้ว

ที่แท้ ราษฎรเหล่านี้ล้วนคิดเช่นนี้หรือ?

นา

บทที่ 171 สหายเก่าปรากฎตัวอีกครั้ง

เหลียงซิน สักพักสีหน้าถึงค่อยคลายลงช้าๆ ใบหน้ามืดคล้ำไปครึ่งหนึ่ง ฉับพลันถอยหลังไปหนึ่งก้าวรักษาระยะห่างจากเขา มีดสั้นในมือยังอยู่ในท่วงท่าป้องกัน และไม่แตกต่างกับการรับมือกับนักฆ่าเขานั้น

“พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกัน กล่าวช่วยไม่ช่วยอะไรกัน เร่งไสหัวไปซะ! ไม่

บทที่ 172 รวมกองกำลังสั่งการณ์ศึก

ภายใต้แสงไฟสลัวราง ราวกับไม่อาจเห็นสุดขอบฟ้าไกลได้อีกตลอดกาล องครักษ์ลับทั้งสามพันคนปรากฎตัวขึ้นอย่างเป็นระเบียบแล้ว ยืนตรงอย่างผ่าเผยต่อหน้าทุกผู้คน ราวกับกองกำลังที่ได้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง มีชัยทั้งร้อยครั้ง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่า พวกเขาไม่เพียงแต่เหมือน พวกเ