บทที่ 169 ยืมโอกาสแก้พิษ

เหลียงอิ่งก็ถูกพิษกู่แล้ว?

สีหน้าของเซี่ยฮวานจรือเปลี่ยนไปทันที ถามคนที่มาแจ้งให้ทราบอย่างหม่นหมองว่า “อิ่งเอ๋อร์ด้านนั้นข้ามิใช่ได้ส่งคนไปเฝ้าระวังแล้ว แต่ยังถูกพิษได้! ให้คนเหล่านั้นไปรับโทษเอาเองเถิด!”

หลังจากการระบาดของพิษกู่เกิดขึ้นแล้ว เขาก็ได้ส่งคน

บทที่ 170 ทลายผ่านความยากลำบาก

เผชิญคำวิพากวิจารณ์สารพัดของราษฎรทั้งหลาย เหลียงซินเพียงรู้สึกเหมือนในสมอง “บึ้ม” เสียงหนึ่ง ราวกับได้ระเบิดออกมาปานนั้น พลันกลายเป็นความว่างเปล่าไปทั้งแถบ แม้แต่ความคิดใคร่ครวญพื้นฐานที่สุดต่างก็ลืมไปหมดแล้ว

ที่แท้ ราษฎรเหล่านี้ล้วนคิดเช่นนี้หรือ?

นา

บทที่ 171 สหายเก่าปรากฎตัวอีกครั้ง

เหลียงซิน สักพักสีหน้าถึงค่อยคลายลงช้าๆ ใบหน้ามืดคล้ำไปครึ่งหนึ่ง ฉับพลันถอยหลังไปหนึ่งก้าวรักษาระยะห่างจากเขา มีดสั้นในมือยังอยู่ในท่วงท่าป้องกัน และไม่แตกต่างกับการรับมือกับนักฆ่าเขานั้น

“พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกัน กล่าวช่วยไม่ช่วยอะไรกัน เร่งไสหัวไปซะ! ไม่