บทที่ 168 ไม่มียาถอนพิษ

แต่ว่า อดีตองค์รัชทายาทแห่งประเทศหลึงนี้ได้วางพิษกู่เพื่อแก้แค้น เห็นได้ชัดว่าเพื่อให้ราษฎรของรัฐหนานเยว่ทักษิณทั้งหมดตายสถานเดียว ไหนเลยยังเหลืออื่นใดอีกเล่า?

เขาใช้วิธีที่ง่ายที่สุดและโหดร้ายที่สุดไร้ศีลธรรมจรรยาวิธีหนึ่งมาจัดการกับศัตรูเก่าของเขา พยายามใช้หนอนเล็ก

บทที่ 169 ยืมโอกาสแก้พิษ

เหลียงอิ่งก็ถูกพิษกู่แล้ว?

สีหน้าของเซี่ยฮวานจรือเปลี่ยนไปทันที ถามคนที่มาแจ้งให้ทราบอย่างหม่นหมองว่า “อิ่งเอ๋อร์ด้านนั้นข้ามิใช่ได้ส่งคนไปเฝ้าระวังแล้ว แต่ยังถูกพิษได้! ให้คนเหล่านั้นไปรับโทษเอาเองเถิด!”

หลังจากการระบาดของพิษกู่เกิดขึ้นแล้ว เขาก็ได้ส่งคน

บทที่ 170 ทลายผ่านความยากลำบาก

เผชิญคำวิพากวิจารณ์สารพัดของราษฎรทั้งหลาย เหลียงซินเพียงรู้สึกเหมือนในสมอง “บึ้ม” เสียงหนึ่ง ราวกับได้ระเบิดออกมาปานนั้น พลันกลายเป็นความว่างเปล่าไปทั้งแถบ แม้แต่ความคิดใคร่ครวญพื้นฐานที่สุดต่างก็ลืมไปหมดแล้ว

ที่แท้ ราษฎรเหล่านี้ล้วนคิดเช่นนี้หรือ?

นา