บทที่ 133 ใส่ร้ายป้ายสียาพิษ

ความโมโหโกรธาปรากฏออกมาจากในดวงตาของเฉินหวี้ นี่นางดูถูกเขาอย่างนั้นหรือ？

สิ่งนี้เป็นการดูถูกเหยียดหยามความเป็นชายอย่างเขายิ่งนัก

ตั้งแต่ที่เขาเกิดมาจนบัดนี้เขาก็เข้าใจว่าตนเองต้องการสิ่งใด จากนั้นเขาจึงหมั่นเพียรที่จะช่วงชิงมา หลายต่อหลายปีมานี้

บทที่ 134 ผูกขาดกับนครหลวง

“ เจ้าว่ากระไร？ ก็นางคือคนอัปลักษณ์ ผู้ใดมิตาก็เห็นด้วยกับข้าทั้งนั้น ข้าพูดผิดเสียเมื่อไหร่กัน？” องค์หญิงรุ่ยเหอรู้ถึงความปวดร้าวของนาง จึงเอ่ยว่าจาเหย้าแหย่นางไม่หยุด

อันที่จริง รอยแผลบนหน้าของหวินเหม่ยมิได้ชัดเจนเท่าใดนัก เมื่อนางทายามาร่วมเพลาหนึ่ง มันจึงจ

บทที่ 135 ฉากสุดท้าย

เหลียงซินเพิ่งจะจัดการเรื่องราวเหล่านี้ได้ พลันก็ได้ยินเสียงเซียวเทียนหยวนเอ่ยเช่นนี้ นางจึงมิมีปฏิกิริยาโต้ตอบออกไปชั่วขณะ เพียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ เกิดอะไรเพคะ?”

วันนี้เซียวเทียนหยวนถูกเรียกตัวเข้าพบในวัง และภายหลังจากที่เขากำลังจะเตรียมตัวออกจากวังอยู่นั้