บทที่ 132 ตรวจสอบอายัดโรงหมอ

“ ท่านพี่！” เหลียงซินเร่งรีบเข้าไปประคองนางไว้

เหลียงหญิงฝืนยิ้มออกมาพลางแตะเข้าไปที่ฝ่ามือของเหลียงซินเบาๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองมิเป็นอันใดมากนัก

“ฮวานจรือมิได้ทำอันได้แก่หม่อมฉัน เขามิอาจเรื่องเช่นนั้น หม่อมฉันเชื่อใจเขา “เหลียงหญิงเปล่งวาจาออกมา

บทที่ 133 ใส่ร้ายป้ายสียาพิษ

ความโมโหโกรธาปรากฏออกมาจากในดวงตาของเฉินหวี้ นี่นางดูถูกเขาอย่างนั้นหรือ？

สิ่งนี้เป็นการดูถูกเหยียดหยามความเป็นชายอย่างเขายิ่งนัก

ตั้งแต่ที่เขาเกิดมาจนบัดนี้เขาก็เข้าใจว่าตนเองต้องการสิ่งใด จากนั้นเขาจึงหมั่นเพียรที่จะช่วงชิงมา หลายต่อหลายปีมานี้

บทที่ 134 ผูกขาดกับนครหลวง

“ เจ้าว่ากระไร？ ก็นางคือคนอัปลักษณ์ ผู้ใดมิตาก็เห็นด้วยกับข้าทั้งนั้น ข้าพูดผิดเสียเมื่อไหร่กัน？” องค์หญิงรุ่ยเหอรู้ถึงความปวดร้าวของนาง จึงเอ่ยว่าจาเหย้าแหย่นางไม่หยุด

อันที่จริง รอยแผลบนหน้าของหวินเหม่ยมิได้ชัดเจนเท่าใดนัก เมื่อนางทายามาร่วมเพลาหนึ่ง มันจึงจ