บทที่ 134 ผูกขาดกับนครหลวง

“ เจ้าว่ากระไร？ ก็นางคือคนอัปลักษณ์ ผู้ใดมิตาก็เห็นด้วยกับข้าทั้งนั้น ข้าพูดผิดเสียเมื่อไหร่กัน？” องค์หญิงรุ่ยเหอรู้ถึงความปวดร้าวของนาง จึงเอ่ยว่าจาเหย้าแหย่นางไม่หยุด

อันที่จริง รอยแผลบนหน้าของหวินเหม่ยมิได้ชัดเจนเท่าใดนัก เมื่อนางทายามาร่วมเพลาหนึ่ง มันจึงจ

บทที่ 135 ฉากสุดท้าย

เหลียงซินเพิ่งจะจัดการเรื่องราวเหล่านี้ได้ พลันก็ได้ยินเสียงเซียวเทียนหยวนเอ่ยเช่นนี้ นางจึงมิมีปฏิกิริยาโต้ตอบออกไปชั่วขณะ เพียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ เกิดอะไรเพคะ?”

วันนี้เซียวเทียนหยวนถูกเรียกตัวเข้าพบในวัง และภายหลังจากที่เขากำลังจะเตรียมตัวออกจากวังอยู่นั้

บทที่ 136 พลิกสถานการณ์อย่างไร้เรี่ยวแรง

ฝ่ามือที่สันเทาของเหลียงซิน เอื้อมสัมผัสใบหน้าของเฉินฮ่าว ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบ มิมีแม้แต่อุณหภูมิใดใด

หลังจากที่นางปั๊มชีพจรให้เขา นางถึงพบว่า ชีพจรของเค้ามิได้เต้นอีกต่อไปแล้ว！

เพียงแค่หัวใจของเขามีลมปราณยกขึ้นมา ดังนั้น ร่างกายของเขาจึงยังค