บทที่ 107 น้ำตาราคาถูก

นางถูกเขากอดเอาไว้ แล้วอาการของเหลียงซินก็ ค่อยๆกลับมาสู่ปกติ ไม่ได้มีความตื่นเต้นกลัวอย่างเมื่อกี้นี้แล้ว

นางซบอิงไหล่ของเฉินเฮ่าไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อกี้ถึงนึกถึงเรื่องราวในศตวรรษที่ 21

สำหรับนางแล้วมันเป็นเรื่องที่ไกลเกิน แต่แค่เอื้อมมือก็ไปถึ

บทที่ 108 การแสดงระดับปรมาจารย์

แสงจันทร์ระยิบระยับสาดส่องลงมาให้ความสว่างกับทางเดินในตำหนักอ๋องสิง มีเงาของคนสองคน

เขาทำหน้านิ่งอุ้มเหลียงอินกลับลั่วอินเก๋อ ทุกก้าวที่เดินบ่งบอกถึงความไม่เต็มใจของเขา ในใจของเขาคิดแต่เรื่องเมื่อกี้นี้ที่เหลียงซินเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แ

บทที่ 109 ยอมรับว่าโกหกเรื่องตั้งครรภ์

ดูนางยืนกรานแบบนี้เฉินเฮ่าเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน “เหลียงซิน” เขาโกรธแล้วตะโกนเรียกชื่อนาง มองดูนางแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรถึงจะดี

หากนางเชื่อฟังเขาสักหน่อย แล้วพูดว่านางไม่ได้ทำพวกเขาสองคนก็คงไม่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่มันอึดอัดเช่นน