บทที่ 108 การแสดงระดับปรมาจารย์

แสงจันทร์ระยิบระยับสาดส่องลงมาให้ความสว่างกับทางเดินในตำหนักอ๋องสิง มีเงาของคนสองคน

เขาทำหน้านิ่งอุ้มเหลียงอินกลับลั่วอินเก๋อ ทุกก้าวที่เดินบ่งบอกถึงความไม่เต็มใจของเขา ในใจของเขาคิดแต่เรื่องเมื่อกี้นี้ที่เหลียงซินเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แ

บทที่ 109 ยอมรับว่าโกหกเรื่องตั้งครรภ์

ดูนางยืนกรานแบบนี้เฉินเฮ่าเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน “เหลียงซิน” เขาโกรธแล้วตะโกนเรียกชื่อนาง มองดูนางแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรถึงจะดี

หากนางเชื่อฟังเขาสักหน่อย แล้วพูดว่านางไม่ได้ทำพวกเขาสองคนก็คงไม่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่มันอึดอัดเช่นน

บทที่ 110 งานเลี้ยงเริ่ม

เหลียงซินยืนมองสภาพของเหลียงอิน ที่กำลังขอบคุณตัวเองในใจนางกลับไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจอะไรเลยแต่กลับกัน นางกลับรู้สึกไม่เข้าใจและไม่ชอบสุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันกลับออกไปจากศาลา

นางไม่ได้สังเกตเห็นตรงมุมของศาลาว่ามีคนแอบอยู่ตรงนั้นแล้วหายไปอย่างว่องไว