บทที่ 106 ฟ้องในวัง

เฉินเฮ่าหันไปมองด้านหลัง เขามองเห็นเฉินเหินและพระชายารัชทายาทหลวชิงเหยียนไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มือของเขาเองก็ยังไม่ปล่อยเอวของเหลียงซิน เขายังคงกอดเอาไว้อย่างนั้น

“อะไรกันองค์รัชทายาทชอบแอบมองคนอื่นเขาจูบกันหรือ” เฉินเฮ่ายิ้มด้วยรอยยิ้

บทที่ 107 น้ำตาราคาถูก

นางถูกเขากอดเอาไว้ แล้วอาการของเหลียงซินก็ ค่อยๆกลับมาสู่ปกติ ไม่ได้มีความตื่นเต้นกลัวอย่างเมื่อกี้นี้แล้ว

นางซบอิงไหล่ของเฉินเฮ่าไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อกี้ถึงนึกถึงเรื่องราวในศตวรรษที่ 21

สำหรับนางแล้วมันเป็นเรื่องที่ไกลเกิน แต่แค่เอื้อมมือก็ไปถึ

บทที่ 108 การแสดงระดับปรมาจารย์

แสงจันทร์ระยิบระยับสาดส่องลงมาให้ความสว่างกับทางเดินในตำหนักอ๋องสิง มีเงาของคนสองคน

เขาทำหน้านิ่งอุ้มเหลียงอินกลับลั่วอินเก๋อ ทุกก้าวที่เดินบ่งบอกถึงความไม่เต็มใจของเขา ในใจของเขาคิดแต่เรื่องเมื่อกี้นี้ที่เหลียงซินเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

แ