บทที่ 105 ใส่ใจเกินเหตุ

เหลียงซินคำนับ ไปทางฮ่องเต้ “เสด็จพ่อคำพูดขององค์หญิงไม่น่าเชื่อถือ ณ เวลาขณะที่หม่อมฉันไปผ่านหอไป๋เซียงนั้นมีคนนึงสามารถเป็นพยานให้หม่อมฉันได้เพคะ”

พูดจบสายตาของนางก็มองไปทางเซียวเทียนหยวน ควรได้เวลาเขาออกโรงแล้ว

เซียวเทียนหยวนยังไม่ทันได้เตรียมอะ

บทที่ 106 ฟ้องในวัง

เฉินเฮ่าหันไปมองด้านหลัง เขามองเห็นเฉินเหินและพระชายารัชทายาทหลวชิงเหยียนไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังของพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มือของเขาเองก็ยังไม่ปล่อยเอวของเหลียงซิน เขายังคงกอดเอาไว้อย่างนั้น

“อะไรกันองค์รัชทายาทชอบแอบมองคนอื่นเขาจูบกันหรือ” เฉินเฮ่ายิ้มด้วยรอยยิ้

บทที่ 107 น้ำตาราคาถูก

นางถูกเขากอดเอาไว้ แล้วอาการของเหลียงซินก็ ค่อยๆกลับมาสู่ปกติ ไม่ได้มีความตื่นเต้นกลัวอย่างเมื่อกี้นี้แล้ว

นางซบอิงไหล่ของเฉินเฮ่าไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเมื่อกี้ถึงนึกถึงเรื่องราวในศตวรรษที่ 21

สำหรับนางแล้วมันเป็นเรื่องที่ไกลเกิน แต่แค่เอื้อมมือก็ไปถึ